درباره شعر و شعر عاشورا – بخش اول

حسین آهی

 

این نوشته استاد آهی ، در آغاز کتاب "با کاروان شعر عاشورا" آمده است. "با کاروان شعر عاشورا" مجموعه ای از سروده های عاشورایی شاعران قدیم و معاصر است که توسط مریم بختیاری – همسر سهیل محمودی – گردآوری شده است. پس از نوشته استاد حسین آهی ، سهیل محمودی نیز در مقدمه این کتاب مقاله ای خواندنی نوشته که به زودی آن را در همین سایت خواهیم آورد.

 

«اِن مِنّ الشّعِرِ لَحِکمَهَ وَ اِنَ مِنَ البَیانِ لَسِحرا»[1]

 

اهمیت شعر در اسلام تا بدان پایه می نماید که برپا داشتن محافل ادبی در مکتب اهل بیت از طاعات شمرده می شد؛ گاه نیز ـ پاره لی از سروده های نغز و طرفه در شریف ترین اوقات روایت می گردید. همچنین بر بزرگترین اعمال عبادی مستحبی مقدم شمرده می شد. چنان که این حقیقت را به روشنی از رفتار و گفتار امام جعفر بن محمد –علیه السلام - نسبت به هاشمیات کمیت بن زید اسدی می توان اشاره کرد. رفتار امام علی بن الحسین در برابر میمه فرزدق نیز، روشن تر از آفتاب است. با این همه اضافه می کنیم که منابع و مأخذ گوناگونی این واقعه را روایت کرده اند که از آن جمله اند:

 

حلیله الاولیاء: مناقب ابن شهر آشوب، تذکره ی ابن جوزی، کشف الغمه اربلی، و ارشاد شیخ مفید.

 

شعر

پیش از هرچیز: یکی از کوتاه ترین و کهن ترین عبارت ها را در تعریف شعر از قدامه بن جعفر در «نقد الشعر» باز می نگریم:

 

 «شعر: سخن موزون و مقفایی ست که بر معنایی دلالت کند.»

 

کلیک کنید : متن کامل "شعر و اشعار عاشورایی - بخش اول "